Datowanie radiowęglowe
Datowanie radiowęglowe to metoda wyznaczania wieku obiektów oparta na pomiarze proporcji między zawartościami izotopu promieniotwórczego węgla $^{14}_{6}\text{C}$, a izotopami stabilnymi $^{12}_{6}\text{C}$ i $^{13}_{6}\text{C}$. Jądra azotu $^{14}_{7}\text{N}$ oraz węgla $^{13}_{6}\text{C}$ zawarte w atmosferze, pod wpływem bombardowania neutronami (powstającymi w wyniku zderzeń promieni kosmicznych z innymi jądrami) ulegają przemianie w promieniotwórcze jądra węgla $^{14}_{6}\text{C}$. Izotop ten przenika do żywych organizmów i jednocześnie opuszcza je w procesach życiowych. Skutkiem tego jest utrzymywanie się w czasie życia organizmów stałego stosunku zawartości izotopu węgla $^{14}_{6}\text{C}$ do zawartości izotopów węgla $^{12}_{6}\text{C}$ i $^{13}_{6}\text{C}$ równego około $1/10^{12}$.
Gdy organizm umiera przestaje wymieniać węgiel z otoczeniem, a jądra izotopu $^{14}_{6}\text{C}$ zawarte w jego martwych szczątkach ulegają rozpadowi z czasem połowicznego zaniku około 5700 lat. Aby dowiedzieć się, kiedy dany organizm przestał żyć, należy wyznaczyć aktualny stosunek liczby jąder izotopu węgla $^{14}_{6}\text{C}$ do całkowitej liczby wszystkich jąder węgla w badanych pozostałościach organizmu i porównać je ze stosunkiem występującym za życia organizmu. Uzyskany w ten sposób wynik jest dość dokładny.
Opisana metoda nie pozwala na precyzyjne datowanie obiektów starszych niż 50 000 lat.