Zjawisko termoelektryczne odkryte w $1821$ roku przez T. J. Seebecka polega na powstawaniu napięcia w obwodzie złożonym z dwóch różnych metali, których złącza różnią się temperaturami (rysunek obok). Przez powierzchnię złącza swobodne elektrony przenikają z metalu o większej ich liczbie w jednostce objętości do metalu o liczbie mniejszej. W pierwszym metalu pojawia się niedobór elektronów, a w drugim – nadmiar. Efekt ten zależy od temperatury, dlatego jeśli jedno złącze pozostaje w innej temperaturze niż drugie, to w obwodzie powstaje napięcie (rzędu $\text{mV}$). To zjawisko znalazło współcześnie zastosowanie w budowie generatorów termoelektrycznych stosowanych do zasilania sond kosmicznych.
Napięcie termoelektryczne $U$ określone jest wzorem
$$U = (S_B - S_A) \cdot (T_1 - T_2)$$
gdzie $S_B$ i $S_A$ są współczynnikami Seebecka charakterystycznymi dla danych metali, a $T_1$ i $T_2$ – temperaturami złącz obu metali. Wartości współczynników Seebecka $S$ dla niektórych metali przedstawia poniższa tabela.

metal	glin	molibden	nikiel	ołów	pallad	platyna	wolfram	żelazo
$S$, $\dfrac{\mu\text{V}}{\text{K}}$	$+3{,}9$	$+12$	$-15$	$+4{,}4$	$-5$	$0$	$+8$	$+18{,}8$

Na podstawie: H. Stöcker, Nowoczesne kompendium fizyki, Warszawa 2010.