Planetoida (486958) 2014 MU$_{69}$, o roboczej nazwie Ultima Thule (co oznacza „koniec świata”), została odkryta 27 czerwca 2014 roku przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a w efekcie testowego poszukiwania kolejnego celu dla sondy kosmicznej New Horizon, opuszczającej Układ Słoneczny po zbadaniu Plutona. Ultima Thule to obiekt transneptunowy należący do Pasa Kuipera. Okrąża Słońce po niemal kołowej orbicie o promieniu 44,5 jednostki astronomicznej. Obliczono, że kosztem zużycia $\dfrac{1}{3}$ resztek paliwa, sonda New Horizon może tak skorygować swój tor, by przelecieć w niewielkiej odległości od planetoidy i dokonać jej bezpośrednich obserwacji. Największe zbliżenie nastąpiło 1 stycznia 2019 roku. Zamieszczona fotografia przedstawia planetoidę z odległości około $6600\ \text{km}$.
Planetoida okazała się obiektem niezwykłym. Jest to układ podwójny kontaktowy, złożony z zetkniętych ze sobą nieregularnych brył, które w łagodny sposób zderzyły się ze sobą. Większa (Ultima) przypomina naleśnik o średnicy 19 kilometrów. Mniejsza (Thule) jest bardziej kulista (średnica 14 kilometrów), a charakterystycznym szczegółem jej powierzchni jest krater o średnicy około 8 kilometrów. Obiekt obraca się wokół własnej osi z okresem około 15 godzin. Stanowi prawdopodobnie zimny (nigdy nieogrzany promieniami słonecznymi) relikt z okresu formowania się Układu Słonecznego. Masa planetoidy nie jest znana. Masa Słońca wynosi $2 \cdot 10^{30}\ \text{kilogramów}$. 1 jednostka astronomiczna jest równa około 150 milionów kilometrów.