Dana jest jednorodna, sztywna belka o masie $m = 120\text{ kg}$ i długości $l = 2,8\text{ m}$. Tę belkę przymocowano do dwóch pionowych podpór: $\text{P}_\text{A}$ i $\text{P}_\text{B}$. Podpory $\text{P}_\text{A}$ i $\text{P}_\text{B}$ łączą się z belką w punktach $A$ i $B$. Obie podpory są na sztywno przytwierdzone do poziomego podłoża.
Mocowanie pojedynczej podpory do belki umożliwia jej obrót bez tarcia w płaszczyźnie pionowej. Gdy belka jest przymocowana do obu podpór, to utrzymuje się nieruchomo w pozycji poziomej (zobacz rysunek 1.).
Odległość między punktami $A$ i $B$ wynosi $|AB| = 1,0\text{ m}$. Na rysunku poniżej przedstawiono opisaną sytuację. Punkt środka masy belki oznaczono jako $C$. Przyjmij, że belka spoczywa poziomo w inercjalnym układzie odniesienia, w jednorodnym, ziemskim polu grawitacyjnym.
Siły, z jakimi podpory $\text{P}_\text{A}$ i $\text{P}_\text{B}$ działają na belkę w punktach $A$ i $B$, oznaczymy – odpowiednio – jako $\vec{F}_A$ i $\vec{F}_B$. Siłę ciężkości działającą na belkę oznaczymy jako $\vec{F}_C$.