Przeczytaj poniższy tekst.
W procesie gettoizacji socjologowie wyróżniają dwa rodzaje osiedli: „getta bogactwa” i „getta biedy”. „Getta biedy” to obszary zamieszkiwane zazwyczaj przez byłych, ale i również obecnych pracowników tradycyjnych zakładów przemysłowych, np. hut, kopalni. Charakteryzują je podobne źródło utrzymania, podobne wykształcenie, kwalifikacje zawodowe, ale także potrzeby z zakresu kultury czy wzorce zachowań. Osiedla takie zlokalizowane są najczęściej w sąsiedztwie terenów przemysłowych.
W ostatnich latach zaznaczył się wyraźny wzrost zainteresowania rozwojem osiedli grodzonych oraz innych form prywatyzowanej przestrzeni publicznej miast. Są to zarówno apartamentowce, jak i wielopiętrowe budynki mieszkalne, bądź domy szeregowe. Gettoizacja osiedli grodzonych polega na odrzuceniu wspólnoty sąsiedzkiej. Mimo wielu podobieństw osiedla zamknięte od tych otwartych odróżnia odizolowanie od pozostałej części miasta czy dzielnicy w postaci wszelkiego rodzaju ogrodzeń – murów, płotów. „Grodzenie” stanowi jedno ze zjawisk wywołanych przez procesy metropolizacji, powodujące przekształcenia przestrzeni miejskiej.
Na podstawie: I. Morawska, Gettoizacja przestrzeni, czyli osiedla zamknięte w strukturze miast Polski i zagranicy, „Człowiek i Środowisko” 41 (4) 2018, s. 95–112.