Poniżej przedstawiono tekst o wybranych obszarach świata.
Wspólnym komponentem monokultur turystycznych jest ponadprzeciętne uzależnienie od walorów turystycznych, które nierzadko stanowią jedyne bogactwo danego terytorium, co z kolei skutkuje pełnym ukierunkowaniem gospodarki na eksport usług turystycznych. Państwa zaliczane do tej grupy w ciągu ostatnich 40 lat cechowały się wysokimi, ale bardzo różnymi wartościami udziału turystyki w PKB: od $15\%$ do $78\%$. Do przykładów takich monokultur należą: Bahamy, państwa Karaibów, Seszele, Malediwy, Cypr, czy też Malta.
Negatywnym zjawiskiem, jakie towarzyszy monokulturom turystycznym, jest ich trwałość, w rozumieniu braku zdolności do uruchamiania impulsów pobudzających większe zróżnicowanie gospodarcze.
Na podstawie: W. Kędziorek, Ekonomiczne efekty międzynarodowej wymiany turystycznej na rozwój gospodarczy w skali globalnej i regionalnej, „Nauki Ekonomiczne” 26, 2017.